خبر عاجل

از نبود داکتر تا کم بود ادویه در شفاخانه های کشور

 

 

 

همزمان با سقوط حکومت پیشن و روی کار آمدن حکومت امارت اسلامی در افغانستان بخش صحی کشور با مشکلات های تخنیکی و کمبود ادویه جات نبود مرکز گرمی برای گرم ساختن شفاخانه ها و پرداخت نشدن معاشات از سوی امارت اسلامی رو به رو بوده و این مسأله سبب شده تا از مشکلات مردم به گونه ی روز افزون در کشور افزایش یابد و بخش بهداشتی افغانستان به گونه ی روزانه با چالش های تازه و درد سر ساز رو به رو گردد. در حالی که امارت اسلامی مدعی است که تلاش دارد تا در بخش بهداشتی مشکلات شهروندان افغانستان را به زودترین فرصت فراهم سازد، اما به باور کارشناسان در حال حاضر وضع محدودیت ها بر طالبان سبب شده تا آنان نتوانند چالش های فرا راه سکتور بهداشتی کشور را مرفوع سازند.

 

داکتر هارون عزیز،که یکی از داکتران چشم در گفتگو به سایت تایمز می گوید:” در شفاخانه ما مشکلات عمده که داریم مشکلات تخنیکی است از جمله کمبود مواد مصرفی برای عملیات وسایل عملیاتی کم شدن داکتران متخصص و افزایش مریض ها روز به روز چون مردم از نظر اقتصادی وضعیت خوب ندارند به شفاخانه های دولتی زیاد رجوع میکنند تا بیماری شان درمان شود.”

 

آقای عزیز همچنان مدعی است که بسیاری از شفاخانه های کشور توان گرم کردن شفاخانه ها را در فصل سرما ندارند و نمیتوانند از بخاری های برقی استفاده کنند. او می افزاید: “اگر برق باشد ما اجازه نداریم تا بخاری های برقی را روشن کنیم. اگر برق نباشد هیچ بخاری وجود ندارد تا اتاق های شفاخانه را گرم نماییم و و بیماران ما از این لحاظ آسیب بیشتر می ببینند.” همچنان داکتر هارون گفته است که دست کم 3 ماه شده که معاش دریافت نکرده اند و امارت اسلامی توانسته است معاش دو ماه آن را به کمک نهاد سلیب سرخ پرداخت کند. او تأکید می ورزد که امارت اسلامی تعهد کرده که معاش داکتران را به زودی پرداخت میکند، اما به دلایل گونه گون آنان نتوانسته اند تا این چالش را بر طرف سازند و امارت اسلامی توان پرداخت تنخواه شان را ندارد.

 

در همین حال یکی دیگر از داکتران که نمی خواهد نامی از وی برده شود میگوید که وی در شفاخانه وزیر محمد اکبرخان کار میکند و این شفاخانه با چالش های زیادی رو به رو است. این داکتر در گفت و گو با سایت تایمز گفته است: “مشکلات اصلی ما در شفاخانه ها کم بود اکمالات، نبود کیت های تشخیصه، نبود ادویه جات طبی، ملزمات طبی، نبود ترانسپورت درست برای داکتران و پرداخت نشدن تنخواه داکتران در وقت معین میباشد و این موضوع به مشکلات پزشکان در سراسر کشور و به ویژه در شفاخانه ی وزیر محمد اکبر خان که یکی از مزدحم ترین شفاخانه های کابل است سبب بروز چالش های جدی شده است.”

 

این پزشک در ادامه تأکید می ورزد: پس از رویکار شدن امارت اسلامی طالبان، تمامی برنامه های آموزشی داکتران در کشور به حالت تعلیق در آمده است و آنان نمی توانند به هیچ برنامه ی آموزشی در بیرون از کشور اشتراک ورزند. در حال حاضر روند فراگیری تمامی برنامه های آموزشی از جمله اشتراک داکتر در سمینار های و یا کنفرانس های علمی که در زمان حکومت پیشین، برگزار می شد محروم شده اند، در حال حاضر برگزاری برنامه های آموزشی داکتران با چالش های بزرگی رو به رو شده است و در بسیاری موارد داکتر نمی توانند که حتا سیمینارهای ابتدایی پیش پا افتاده را حتا در کشور فرا بگیرند.”

 

مرتضا رحیمی یک تن از بیمار دارن میگوید: “همزمان با این که بیماران را در شفاخانه های دولتی بستری کنید، به دلیل این که وضعیت گرمای این شفاخانه ها مناسب نیست، بیماران وضعیت نا هنجاری را تجربه می کنند. در شب اتاق های شفاخانه ها به گونه ی کامل سرد می شود و بیماران هوای سردی را تجربه میکنند، افزون بر آن امکانات زیادی وجود ندارد که بتوانیم مشکلات بیماران خود را مرفوع بسازیم بسیاری از شفاخانه های دولتی با کمبود دارو رو به رو هستند و بسیاری دیگر نیز امکانات مالی درستی ندارند تا این که بتوانند در شفاخانه های خصوصی بیماران شان را درمان کنند.”

 

گلاب یکی دیپگر از بیمار دارن است میگوید که در شفاخانه ها ادویه پیدا نمی شود او می گوید: “داروی کافی در شفاخانه های دولتی وجود ندارد تا برای مریض داده شود و ما مجبور هستیم، که این داروها را به بهای بسیار بلند از بیرون تهیه کنیم.در حالی که بیکاری در کشور بیشتر از پیش افزایش یافته است و بیمار داران وضعیت مالی خوبی ندارند، با آن هم بیمارداران نا گزیر هستند تا با پرداخت پول پزاف به بیماران دارو را از بیرون تهیه کنند تا این که بیمار شان دوباره صحت یابد و یا هم این که حد اقل در این وضعیت زنده بمانند.” با تلاش های زیاد نتوانستیم دیدگاه وزارت صحت عامه را نیز در این گزارش داشته باشیم.